Nord de France

During the heat wave of early July 2015 we decided to ditch the scorching weather in Belgium and head for a weekend to the coolness of the coastline of the north of France. Just before lunch on Saturday we arrived in Boulogne-sur-Mer on the Côte d’Opale. We walked in the fishing harbor along the quays towards Nausicaä, one of the largest public aquariums of Europe, where we saw among others: sharks, sea lions, a lot of jellyfish and African penguins.


We were in between sea lion shows and decided not to wait for the next occurrence. But opted instead for some relaxing on the sand beach besides the aquarium. There were other people sun bathing and playing in the water but it was not overcrowded like the Belgian beaches. After a while we headed to the old center of the city. The medieval walls are preserved and you can walk upon them, giving quite a view of the surroundings. Within the fortification a castle and 12th century belfry can be found, along with many restaurants and bars; in one of which we had galettes as a late lunch.


Some thirty kilometers north of Boulogne-sur-Mer one can find Cap Griz Nez. The cliffs of this cape are the closest point of France to England and it is said that on a clear day one can see the white cliffs of Dover. Unfortunately, on both occasions that I was on these cliffs, I failed to spot England.

We continued our trip by heading south, to Saint-Valery-sur-Somme, a small village at the mouth of the Somme river. It was here that William the Conqueror amassed his troops before crossing the English Channel in 1066. The village is quite lovely, as are its surroundings and the river specifically. Our trip, and our coming here, were impulsive actions, so we did not have any hotel reservation. This village has far more touristic appeal, and is far smaller than Boulogne and it quickly became apparent that we would not find a place to stay the night. TripAdvisor showed us that there were virtually none, except some very expensive, rooms available in a 35km radius. So we drove to Amiens, a large city at an hour drive, with enough availability and booked a room in the Ibis hotel near the cathedral. TripAdvisor ranked the Chinese restaurant next door as the 3th best of the city, on a total of 241. As I see it, there are several possibilities, two of which are that they bought the ranking or that they treat tourists differently. This was a culinary low point.

The following day we returned to Saint-Valery-sur-Somme but by the time we got there, the weather had shifted. Dark clouds were gathering and not long thereafter heavy rains started pouring down. We walked towards the Place des Pilotes, next to the Somme river, with umbrellas shielding us from the downpour. On this square Le Mathurin is located, this fish restaurant only has a few tables outside on a covered terrace and a limited menu written with chalk on a slate but its quality is divine. We started with oysters and a salad of squid tentacles followed by turbot as the main dish, the best fish dish I’ve ever tasted. While thunder roared and the streets got soaked by rain, we enjoyed a lovely conclusion to our short weekend out.

Turbot - Le Mahurin
Turbot – Le Mahurin

New Year’s Eve 2013

I admit there was little planning involved for New Year’s Eve 2013. It would be a repeat of the previous two occasions: diner with some mates in Ghent followed by watching the fireworks over the city and ending in some bar. In the course of the 31th I received a text from the host saying he would be a bit later but couldn’t pinpoint when he would be available. Dark clouds where gathering over the festivities: we had a call and diner was canceled. It was 5h30 PM on new year’s eve and we had no plans anymore. That’s the negative view, on the other side: a world of possibilities just opened. New Year’s Eve diner became doner kebab in our preferred kebab shop and over the Turkish dish we went over options. We consulted some friends to see what they were up to but in the end we made a radical decision: we would drive to Paris and celebrate New Year in the City of Light!

The 4 hour drive was uneventful, traffic was calm, as if people were all at home or had better things to do then drive around. We parked in the underground parking of Forum des Halles and wandered the streets of Paris. We stumbled upon The Thistle Pub, a Scottish Pub in the rue Saint-Denis with great beers and a good atmosphere. We assumed this being the City of Light, there would be awesome fireworks. Our smartphones were without network connectivity and the bar lady didn’t know either were the fireworks would be. We gulped another beer and made our way to the Eiffel Tower. On our way to the famous tower, we walked along the Seine and noticed the crowds swell on the river banks to two, three and even four rows of people, all gazing at the tower, raising our expectations. Midnight was nearing and you could feel the anticipation in the air, it was electrifying.

Suddenly the Tower started flickering and the crowd burst out into roars: the clock-hands had joined at 12 and the new year had arrived! We shook hands and congratulated each other on making it alive to 2014. By now we were in front of the Eiffel Tower and climbed the stairs to Trocadéro, from where we had a view over the river and the city before us. Sadly the Christmas market at Trocadéro was closed, we had hoped for some stalls to be open to quench our thirst, but we were out of luck. Here and there a flare and a spark lit the sky but the massive fireworks were yet to erupt. Our viewpoint was ideal and it could start any minute now.  Quarter past, became half, became quarter before, but the fireworks did not commence. The enthusiasm of the masses was contagious and everybody was in an excellent mood, but there was no fireworks and we realized nobody around us was expecting it to start.

We headed to the Arc de Triomphe and the Champs-Elysées, which was made car free and it was packed with people even at this late hour. Along the sides of this great avenue there were Christmas stalls but they were not open, it appeared impossible to buy booze and we saw little to no people in the streets with a bottle. The only thing that was still open was a Quick burger restaurant. They had a special variation of there flagship burger, Giant, for New Year and were doing great business. So we walked in the early hours of the first day of the new year along the Champs-Elysées with a burger in hand. For the life of me I couldn’t taste the difference between the New Year variation and a regular Giant, but I didn’t mind.

The crowds were dissolving and people were heading home. When we reached Place de la Concorde, police was closing off the lanes and instructing the dispersing party-goers to walk on the pavement so the cleaning crew could erase the traces of the celebrations. We saw this as our queue to call it a day and walked along the Louvre back to Les Halles, for our car, to start the long drive home.

The City of Light scrapped the official fireworks in the early 2000’s.

Dalí retrospective @ Centre Pompidou

The  Centre Pompidou in Paris is currently hosting the biggest retrospective of Salvator Dalí in more then thirty years. Being a fan of surrealism I wanted to visit this exhibition from the moment I learned it existed. Time constraints made picking out a date quite the challenge, but on the 9th of February it  finally happened: I saw Dalí’s artworks, twice!

The concept was simple: drive to Paris for a day and enjoy this rare opportunity to see great works of art, that are normally spread across the globe, together. The day before I looked on the internet for a parking space not to far from the museum and on Parkings de Paris  I reserved a space in the underground parking of Forum des Halles, 500 meters away from the museum: 19 Euro for 24 hours: sounds like a good deal to me! For a short while I was in doubt whether or not to buy tickets for the retrospective online. The tickets would give me priority access, but a friend of mine who visited the exhibition recently told me that the line for the cash registry was actually shorter, and on line a ticket would cost me 13 Euro but since I’m still under 26 I may enter the museum for free. Tossed a coin, mentally, and bought tickets: 13 Euro is not that much and it’s for a good cause. Am I now a patron of the arts? No, probably not.

Me and a friend, Dimitri, set out for Paris around six in the morning and after a four hour drive through a snow covered landscape on near deserted motorways we entered the city of Paris. It was my first time driving a car in France’s capital and I had expected a stressful chaos. But on this Saturday morning there weren’t too many cars and we drove through the city towards the Forum des Halles like a hot knife through butter. We spiralled down the underground parking until we reached the boom barrier at level -3. We possessed a voucher for a parking space but didn’t see how to explain this to the boom gate. I pushed a button, out came a ticket and open went the boom barrier. After a few meters in the garage we were greeted by an attendant, we inquired what to do with the ticket and the voucher, but the dwarf couldn’t help us: it was his first day and he knew nothing. I didn’t ask if he was from Barcelona. We parked and at the information desk at level -1 they explained us that when we would like to leave, we should come back to them and they would provide us with a ticket to leave in exchange for the voucher and the ticket from the boom barrier. All right! The Centre Pompidou opens at eleven but at twenty past ten there was already quite a queue lining up for the priority access. The queue for the cash registry was  considerably smaller, could the friend that warned  me for this be right, should I have heeded his advice? Around eleven, an attendant proclaimed that the museum doors would soon open but that the non-priority people would have to wait another quarter to twenty minutes. Of course: I realized that that friend is rarely right. We followed the stream of people up the moving escalators to the top level of the Centre while enjoying a spectacular view of the Parisian skyline. Once in the exhibition room, surrounded by Dalí’s art, we realized we had forgotten to get an audio guide at the ground floor. Since you need to buy a special ticket for an audio guide, getting one would mean queue a considerable time. We shrugged off the disappointment and enjoyed the exposition. For two hours we revelled in surrealism.

Although the sky was bright and the sun was shining it was a cold winter day. Once on the street hunger reared its head. We would deal with it while walking towards the Louvre. We strolled along the north side of Les Halles, crossed the Rue du Louvre and saw a red neon sign spelling PIZZA. We were in the mood for Italian food and decided to try our luck. Pizza Valentino, 26 Rue du Bouloi, serves a decent pizza amidst a nice interior for a reasonable price.

The guy manning the audio guide stand at the Louvre decided to practice his German with us, probably after hearing us speak to each other. My mother tongue is Dutch, related but not the same as German. I told the clerk: “Excusez-moi monsieur, Je ne suis pas Allemand, je suis néerlandophone” Maybe he assumed he was speaking Dutch because he persisted. With a gentle smile we accepted the audio guides and proceeded to the first floor of the Denon section were the painting are located. We enjoyed the paintings and the commentaries until we reached Bathsheba at Her Bath by Rembrandt and the PA informed us that the museum was about to close. Since this painting is one of Rembrandt finest, we were happy to end our tour of the Louvre at a high note.

We wandered through the Jardin des Tuileries, crossed the Seine and followed the river’s south bank towards the Musée d’Orsay. The museum was closed, as we had expected, but we learned that in the final months of this year there will be a major exposition of the works of Diego Riviera and Frida Kahlo. Paris will see me at least once again this year. We set course for Les Halles by crossing the passerelle Solférino. In the McDonald’s in the Rue Berger we contemplated our options: go to a bar, continue marching through Paris like madmen or return home since there was still a four hour drive ahead of us. A thought took shape in ours minds: we could return to the Centre and visit the Dalí retrospective with audio guides. Sounds surreal? That’s the idea! The Centre is open until eleven and after seven the queues are much shorter. Besides: we didn’t have torn tickets, we had printed vouchers on an A4 paper, so we could just try to reuse it. The vouchers were scanned again and after a small half hour waiting we entered the Dalí exposition for the second time, with an audio guide dangling from our necks. Only one in eight or so paintings has a commentary but it still took us an hour an half to listen to them all. I would really recommend the guides, because you see so much more in the paintings thanks to them. Many of Dalí’s paintings have so many details or things concealed or things that could be interpreted in multiple ways, depending on your angle or distance to the painting. With some of the paintings you can even listen to Dalí’s own explanations: quite mad, I dare say.

With our heads almost exploding with information and on the verge of a cultural overdose we returned to the parking around ten. We presented the ticket and the voucher to the information desk and got our leaving ticket … from the same guy as in the morning. 12! hours later. Could have been his twin brother of course. We left what must be the most modern and beautiful underground garage I have ever seen and said au revoir and not adieu to Paris. What a wonderful day!

The Dalí retrospective continues every day until the 25th of March. Don’t doubt, just go!

La dernière semaine

Zaterdag 31 juli werd ik wakker, zo rond een uur of tien, met het besef dat na een verblijf van dertig weken, mijn tijd in Straatsbrug erop zat. Terwijl ik daar lag en reflecteerde over de afgelopen zeven maanden, werd ik overvallen door een trieste weemoedigheid want ik beschouw mijn tijd in Straatsburg als de mooiste van mijn leven tot nu toe. Het benaderde perfectie en dit is te danken aan al de vele goede mensen die ik heb ontmoet. Niet enkel mijn vrienden in het Amitel, die een boeiende impuls gaven aan mijn leven, maar ook mijn collega’s bij Haldex, die altijd vriendelijk en hulpvaardig waren. Ik zal hen allen missen.

Ik had geluk want er was een parkeerplaats vrij voor het Amitel, dus verzette ik mijn auto er naar toe, wat het inpakken en opruimen van mijn spullen vergemakkelijkte. ’s Middag at ik bij Subway, een Subway Club, wat een broodje met kip, varken & rundsvlees is en op mijn verzoek belegd met alle mogelijke groeten en moutarde-au-miel als saus. Dit leverde een volle subway klantenkaart op, ik heb ze eind juni halfvol gekregen van Manu en ik gaf ze nu op mijn beurt vol aan Pi-Lou. Mijn goede daad van de zomer is zo ook al achter de rug. Ik nam van iedereen afscheid, at nog een ijsje en dat was het dan. Oeps, waar was mijn autosleutel!? Niet in mijn broekzakken!? Ik overloop waar ik ben geweest, de mediatheek, een supermarkt, Subway,… Terwijl het angstzweet uitbreekt, schiet mij nog een mogelijkheid, en grote kanshebber, me te binnen. Ik had even gelegen in de zetels van de gemeenschappelijke ruimte van het Amitel, omdat ik in dezelfde zetel zat tijdens mijn eerste tien minuten in het Amitel. En ja, de sleutel lag in de zetel, oef! Hij moet uit mijn achterzak zijn ontsnapt, de smeerlap.

Vreemd genoeg is iedereen van de organisatie op vakantie of afwezig, aldus zijn ze niet op de hoogte van mijn vertrek. Ik gooide mijn sleutel dan maar in de brievenbus. Ze zullen hem wel vinden, al zal ik ze ook mailen dat ik weg ben en of ze mijn waarborgen willen overschrijven. Ben benieuwd of ik ooit mijn geld zal zien. Ik verliet zonder sleutel het gebouw en toen de deur toeslag was er geen weg terug. De klok sloeg vijf uur toen ik in mijn auto stapte en vertrok.

Mijn Frans avontuur is voorbij, maar een nieuw avontuur staat aan de deur. Ik vertrek op dinsdag 3 augustus met twee vrienden naar de Verenigde Staten, voor een roadtrip van vijf weken. We vliegen vanuit Brussel naar Zurich om daar over te stappen op een vlucht naar Los Angeles. In deze stad zullen we vier dagen verblijven om dan de rondreis aan te vatten die ons zal leiden naar onder andere San Diego, Las Vegas en San Fransico. Indien ik ergens toegang tot het Internet vind, zal ik trachten verslag uit te brengen over de ongetwijfeld knotsgekke gebeurtenissen die me daar te beurt zullen vallen.

Je vous prie d’agréer, Monsieur, Madame, l’expression de mes salutations distinguées.



Het is intussen bijna twee maanden geleden dat ik nog iets geschreven heb op deze blog, veroorzaakt door een combinatie van tijdsgebrek en gebrek aan dolle avonturen, vooral het tweede eigenlijk. De eerste twee weken van juni heb ik gespendeerd aan het schrijven van mijn stagerapport. De deadline was maandag 14 juni en deze heb ik probleemloos gehaald, iets waar ik erg tevreden over ben. Op vrijdag 18 juni heb ik mijn stage verdedigd vanuit de Haldex site te Weyersheim tijdens een online conferentie met mijn docenten van de PHL in Hasselt. Ik logde in op de conference site van de PHL wat mij leidde naar een Adobe platform waar ik in contact stond met behulp van webcam en microfoon met mijn begeleiders in Hasselt. Mijn presentatie verliep in het Engels en duurde ongeveer driekwartier, veel langer dan de richtlijn van achttien minuten maar ik had na zes maanden nu eenmaal veel te vertellen. Nu vraag je je misschien af waarom er voor deze taal werd gekozen en niet voor het Frans, wat toch nog steeds de officiële taal in Frankrijk is ^^. Wel, omdat al mijn IT collega’s waarmee ik regelmatig contact heb, zich bevinden in ofwel Duitsland of Zweden, werd mij toegestaan Engels te gebruiken voor mijn rapport en verdediging. Een geschenk waarvoor ik erg dankbaar ben, want hoewel mijn Frans er erg op vooruit gegaan is, zou dit toch nog steeds een worsteling van jewelste geweest zijn. De presentatie was mijn laatste opdracht voor de PHL en aldus kwam er na drie jaren bijna een einde aan dit hoofdstuk. Bijna, want er volgde nog de proclamatie plechtigheid op zaterdag drie juli in het Kinepolis cinemacomplex te Hasselt. De nacht voor dit event was kort want vrijdag bevond ik me nog in Straatsburg  en eenmaal thuis sliep ik niet erg rustig want ik realiseerde me dat de vertrouwde PHL omgeving zou verdwijnen en ik heel wat van mijn medestudenten niet meer zou weerzien, levens lopen nu eenmaal uit elkaar. Maar ik wens hen allen, en niet alleen die enkelen die dit misschien ooit eens lezen, veel succes in hun verdere levens en carrières.

Ik nam mijn diploma in ontvangst samen met wat andere certificaten en informatiebrochures en toen ik op de trappen van de Kinepolis stond te keuvelen met enkele kameraden en de ontvangen papieren doornam, stootte ik op een document die erg plechtig het ICT project certificeerde en waar op stond: ONVOLDOENDE. Qué !? Ik naar de opleidingscoördinator voor verheldering. Bon, ik heb de acht weken project en de 12 weken stage gecombineerd tot 26 weken stage (leuke optelsom he ;)) die dan op het einde wordt gequoteerd en dit punt wordt dan gezet op zowel het opleidingsonderdeel project als stage. Alle andere mensen kregen punten voor hun project eind maart en ik kreeg toen, in afwachting van het einde van mijn stage, een nul. De projectcertificaten zijn echter gedrukt voor dat mijn punten waren geüpdate en aldus haalde de computer mijn nul op uit de database en printte ONVOLDOENDE op mijn certificaat. Ik zou binnen enkele weken een nieuw in mijn brievenbus moeten aantreffen met de correcte waardering.

Is dit het einde van mijn avonturen in Straatsburg? Neen, gelukkig niet. Ik heb een contract getekend voor de maand juli bij Haldex voor een maand vakantiewerk als jobstudent. Heel juli zal ik dus in Straatsburg doorbrengen, ik heb mijn verblijf in Amitel probleemloos kunnen verlengen met een maand in dezelfde kamer, de Franse staatssteun voor mijn verblijf loop ook nog een maandje door en zelf het verlengen van mijn bewonerskaart om te parkeren in mijn wijk verliep vlekkeloos.

Ondanks het gebrek aan dolle avonturen, amuseer ik me nog steeds te pletter!

Je vous prie d’agréer, Monsieur, Madame, l’expression de mes salutations distinguées.



In de avond van vrijdag 7 mei haastte ik me na het werk met gezwinde spoed naar het Amitel. Ik maakte mijn valies, schrokte nog gauw mijn avondmail naar binnen en begaf me naar het station. Om half negen vetrok, met mij aan boord, een nachttrein richting Perpignan om er mijn PHL collega’s Toon en Dieter te bezoeken. Ik vond mijn gereserveerde plaats zonder veel moeilijkheden. Ik zat aan het raam, hoewel dit in een nachttrein weinig voordeel op levert, in een ligstoel die tegen de verwachting in vrij comfortabel was, niettegenstaande dat ik weinig ruimte had. Ik las enkele hoofdstukken in Le Comte de Monte Cristo , een boek waarin al geruime tijd aan het lezen ben en ik iedereen aanraad, tot omstreeks elf uur de verlichting uitging en ik besloot te trachten in slaap te vallen, wat een keer of zes lukte. Zaterdagmorgen om half negen, twaalf uur nadat ik was vertrokken, kwam ik aan in de Zuid-Franse stad.

Ik kocht een croissant en twee chocokoeken en ontbeet terwijl ik door de straten kuierde op weg naar mijn rendez-vous punt met Toon en een eerste indruk van de stad opdeed. De palmbomen vielen mij op en hun aanwezigheid vond ik erg cool. Ik ontmoette Toon op het Place de Catalogne en na een koffie in een salon du thé wandelen we naar zijn ruime studio in het hartje van de stad. Ik dropte er mijn rugzak en we bespraken er de weekendplannen. Toon stelde een bezoek aan Carcassonne voor en dit zag ik helemaal zitten. We klopten op Dieter’s deur die een verdiep lager dan Toon woont maar hij besloot af te zien van de toeristische uitstap en zijn dag te wijden aan het PHL stagerapport. Carcassonne ligt een goede 120 kilometer verwijderd van Perpignan en heeft een fantastische volledig gerestaureerde citadel. We dwaalden door de straten, bezochten het kasteel en de basiliek en genoten van het uitzicht van op de vestigingsmuur en de wachttorens. Het was intussen al na de middag en we besloten te tafelen op het dakterras van een restaurant: we aten een salade met geitenkaas, gevolgd door een ruime portie cassoulet en als afsluiter een peer in chocolade saus, en deelden een fles cider.

In de ochtend waren we bevreesd dat het weer niet al te best zou zijn maar niets minder dan het tegendeel werd waar. De lucht was staalblauw, de zon scheen uitbundig: wat een verschil met het grauwe weer dat ik, op een week in april na, gewoon ben in Straatsburg. Omdat het weer zou schitterend was besloten we op de terug weg te stoppen aan het Lac de la Cavayère. De mini golfbaan was gesloten omdat 8 mei een officiële feestdag is in Frankrijk, het einde van WO II. Maar dit kon onze pret niet drukken en we wandelden dan maar rondom het meer.

In de avond dineerden Dieter, Toon en ik in een restaurant waar we elk een grote schotel tapas naar binnen werkten met behulp van enkele glazen wijn. Ik vond vooral de inktvis en de rijst, zwart gekleurd door inktvisinkt erg lekker. Na het maal begaven we ons naar een kroeg voor enkele spelletjes darts en we sloten de avond af met enkele uren vertier dankzij poker, ijskoude Ricard en een Pizza Mozzarella.

Zondagmiddag aten we in de Quick en ik probeerde de nieuwe Bigoo burgers. Eén met rundvlees en één met kip. Na de lunch wandelden we naar het Palais des rois de Majorque, één van de toeristische topattracties in Perpignan. Onderweg zagen we verschillende auto’s met kapot gestoken banden, vernielde spiegels en één spiksplinternieuwe wagen, een blinkend pracht exemplaar, die waarschijnlijk in de voorafgaande nacht ontdaan was van zijn velgen en op vier betonblokken stond. Gezellig.

Na het paleis vleiden we ons neer op het terras van café La Source voor wat verfrissing. Het café kon ons entertainment bieden in de vorm van een klungelende, amateuristische pseudo-timmerman die aan de overzijde van de straat met verwoede pogingen de planken, die ene ter zielen gegane pitta zaak bedekten, trachtte te verwijderen. Het aangename weer vereiste echter een betere vorm van verfrissing. En we besloten, hoewel de avond al aan het vallen was, naar het strand van Canet-en-Roussillon, dat een kleine vijftien kilometer verderop ligt, te rijden. We waren de enige mensen op het strand, een stevige wind was inmiddels opgestoken en in combinatie met de opkomende vloed gaf dit een ruwe zee tot gevolg. Desalniettemin zag de zee er wreed aantrekkelijk uit, en we konden ons niet bedwingen. We kochten een zwembroek en doken het zoute water in. Het was de eerste keer dat ik in de Middellandse Zee zwom en hoewel het water niet warm was, was het evenmin koud.

De tijd tikte echter genadeloos door en mijn verblijf in Zuid Frankrijk naderde zijn eind. We keerden weer naar Perpignan. Ik spoelde het zout en het zand weg met een verkwikkende douche, nam afscheid van Dieter en wandelde met Toon richting het Place Arago om er in het Italiaanse restaurant La Roma te eten. Ik at er een heerlijke pizza gebakken op een houtvuur gevolgd door sorbet van citroen en peer. Na het maal nam ik afscheid van Toon en trok richting station waar ik rond half tien op de trein richting Straatsburg stapte. De terugrit zou normaal een uur minder lang duren ware het niet dat de locomotief het begaf in Dijon en we er meer dan een uur stilstonden. Ik trok het me niet aan en viel nog een paar keer in slaap. In Straatsburg haastte ik me naar het Amitel, nam er een douche, trok propere kleren aan en vatte een nieuwe werkdag bij Haldex aan.

Je vous prie d’agréer, Monsieur, Madame, l’expression de mes salutations distinguées.



In de ochtend van zaterdag 17 april wipte ik om kwart voor zes uit bed en at twee belegde broodjes, die ik de dag voordien gekocht had. Ze waren van zulke lamentabel kwaliteit dat ik het tweede niet eens volledig verorberde maar in een vuilbak keilde. Waarom ik zo vroeg opstond? Wel: ik had een plaats gereserveerd op de trein van kwart voor zeven naar… Parijs! Dit weekend waren er treinstakingen in Frankrijk en hoewel er de op de SNCF website stond dat mijn treinen reden, voelde ik mij niet helemaal op mijn gemak. Dit was echter nodeloos, want toen ik op het perron aankwam stond de trein er vertrekkensklaar, ik vond gemakkelijk mijn plaats aan het raam en zonder vertraging zette de trein zich niet veel later in beweging richting de Lichtstad.
Iets na negen arriveerde ik in Gare de l’Est, zonder bagage of rugzak maar wel met een aantal afgedrukte screenshots van Google Maps ingezoomd op Parijs en kon het avontuur beginnen. Ik had besloten om geen gebruik te maken van de metro maar overal naar toe te wandelen. Op deze wijze zie je en ervaar je veel meer van een stad, je merkt details op en leert verborgen plekjes kennen. Het betekende ook dat er heel wat kilometers dienden afgelegd te worden, een dertigtal volgens Google: geen tijd te verliezen dus. Ik zette koers naar Montmartre en op de top van deze heuvel vond ik niet enkel de Basillique du Sacré-Coeur, die hoewel niet reusachtig toch impressionant is, ook mijn eerste uitzicht over de stad: fantastisch. Het was nog vroeg en over de stad hing nog een lichte mist, die evengoed smog kon zijn, maar dit is een minder romantische gedachte die we uit ons hoofd bannen; een lichte mist, die de Eiffeltoren in de verte een sprookjesachtig aura gaf. Na het bezoek aan de basiliek en het genieten van het uitzicht wandelde ik naar het Place du Tertre, het epicentrum van de straatschilders, die zelfs op dit vroege uur al talrijk aanwezig waren.
Vervolgens daalde ik af naar de Moulin Rouge, die ik enkel fotografeerde maar niet bezocht: 150 euro voor een maaltijd en een show ligt, voorlopig 😉 , niet in mijn budget; en vervolgens naar het Palais Garnier, de Opera van Parijs. Een erg mooi gebouw waar een schooier in een gorillapak op een steen zat aapgeluiden te maken en er mijn inziens nog ferm zijn boterham mee verdiende.
Langs de Eglise de la Madeleine wandelde ik naar het Place de la Concorde. Wat een erg mooi plein is, ondanks het vele verkeer. De obelisk, die er in het midden van het plein staat, is erg mooi en in de verte zag ik aan het einde van de Avenue de Champs-Elysées de Arc de Triomphe fier pronken. Mijn koers was duidelijk. Ik deed het rustig aan en kuierde door de tuinen van Champs-Elysées en maakte een omweg om rond het Palais de l’Elysée te kunnen wandelen. De woonplaats van de Franse president is een versterkte vesting met veel politie aanwezigheid en gewapende militairen patrouilleren er. Ik maakte een foto van de ingang van het Grand Palais en zag terwijl in de verte Les Invalides liggen, maar dat was voor later op de dag. Ik vervolgde mijn route naar de Arc en eens daar aangekomen, stond ik voor een raadsel. De Arc de Triomphe ligt in het midden van een enorme rotonde en hoewel er veel mensen onder en op hem waren, zag ik niet meteen een manier om er te raken want er was nergens een zebrapad of oversteekplaats naar het midden toe. Ergens moest er een tunnel zijn en dus besloot ik te cirkelen omheen het monument om deze zo te ontdekken. Ik had geluk want ik vond de ingang al na het oversteken van de brede Champs-Elysées waar hij goed verborgen lag door het vele volk. Onder de Arc stond ik even stil bij het graf van de Onbekende Soldaat en beklom daarna de steile wenteltrap om te kunnen genieten van het uitzicht. Indrukwekkend is het: de Eiffeltoren, La Défence, de Notre Dame de Paris, le Grand Palais maar vooral het zicht op de Montmartre met de Sacré-Coeur zal me bij blijven.
Na dit moment van rust in deze drukke stad wandelde ik via de Avenue Kléber naar het Place du Trocadéro en het Palais de Chaillot. Nu scheidde enkel de Seine me nog van de Eiffeltoren en na de rivier te hebben overgestoken stond ik onder het reusachtige monument. Ik wou niets liever dan het te beklimmen maar het was intussen al bijna één uur en er waren zo veel mensen. Ik zag een bord met opschrift ‘vanaf hier circa een half uur wachten’ maar de rij begon pas een heel eind verder en een ander informeerde me van een wachttijd van 45 minuten van de tweede etage naar de top. Ik kon het me niet veroorloven zo een pak tijd te verliezen: mijn tijd in Parijs was erg beperkt en er valt zo veel te zien. Ik doorkruiste het Parc du Champs de Mars terwijl ik me om de zoveel meter omdraaide en hunkerend naar de toren keek. Ahja, een volgende keer. Ik trok voorbij de Ecole Militaire naar Les Invalides waar ik het graf van Napoléon Bonaparte bezocht, zelden zo’n mooie tombe gezien. Op minder dan vijftig meter ligt het Musée Rodin, en hoewel het een klein museum is, is het erg de moeite waard. De brons en marmer sculpturen zijn gewoonweg prachtig. Tevens loopt er, en dit tot eind juni, een tentoonstelling van Wim Delvoye. Het museum heeft een grote tuin met her en der beelden van Rodin. Het is een prachtplek om er op een bankje te zitten.
Vervolgens wandelde ik naar de Jardin du Luxemburg waar de Franse Senaat in het Palais du Luxembourg gevestigd is. Het is een groot park met tennisvelden, voetbalpleintjes, tuinen en op deze zonnige dag zat het er vol met mensen. Het was intussen al rond drie uur en ik begon honger en dorst te krijgen. In de laan aan de oostzijde van het park is er Mc Donnald’s en daar bestelde ik een Big Mac, een Double Cheeseburger, een Mc Chicken en een grote cola om mee te nemen. Met mijn lunch in de hand wandelde ik terug naar het park, zocht een bank in de schaduw nam mijn maal tot mij.
Met honger gestild en dorst gelest wandelde ik verder oostwaarts naar het Panthéon in het Quartier Latin. Ik vond het leuk de Slinger van Foucault te zien en vond het grafmonument bijzonder.
Vervolgens stak ik de Seine over naar het Ile de la Cité waar ik eerst de Notre Dame de Paris en daarna de Sainte Chapelle bezocht. Dit laatste is een kapel in het justitiepaleis met superbe glas in lood. Erg cool om te zien, wat ik minder cool vond, was dat om er binnen te raken ik door een metaaldetector moest en mijn jas, riem enzo door de X-ray omdat het deel is van het justitiepaleis en er verstrengde anti-terreur maatregelen van kracht zijn. Desondanks: zeer de moeite.
Ik stak de Seine aan de noordkant van het eiland over en begaf me via de Rue de Rivoli naar het Place des Vosges. Voedsel van de Mc Do is erg gezouten en daarom kocht ik me onderweg in de MonoP een half liter flesje cola. Het Place des Vosges is een vierkant grasveld op de scheiding van het derde en vierde arrondissement. Met veel moeite vond ik een vrij plekje tussen al de mensen en ik zette me even in de zon. Na de korte rustpauze wandelde ik naar het Place de la Bastille. Maar dit vond ik een teleurstelling. Het is een lelijk grijs plein vol auto’s. Het was één van de weinige mindere momenten. Vervolgens zwierf ik naar het Cimetière du Père-Lachaise. Maar daar aangekomen zag ik niet meteen de ingang en ik had iets van wat ga ik op dat kerkhof doen zonder een lijstje van mensen die er liggen en waar ze liggen ( o.a. Oscar Wilde, Edith Piaf, Jim Morrison, etc.)
Het was intussen na zes uur en ik moest nog een slaapplaats zoeken. Ik besloot mijn geluk te wagen in het Quartier Latin. Na de mars terug begon de moed me in de schoenen te zakken, hotel van 120 euro per nacht, van 80 euro per nacht, van 95 euro. Maar de goden waren me gunstig gezind! Hôtel Studia, 51 Boulevard de Saint-Germain: 47euro voor een kamer. En dit op minder dan 400 meter van de Notre Dame! Triple w00t, mn beste. Hoewel goedkoop was de kamer degelijk, het was wel met een gemeenschappelijke douche en wc op de gang, maar voor één nacht maakt mij dat niet uit. Om half acht had ik een kamer en nog geen kwartier later lag ik al in bed. Ik had nochtans nog plannen, de Eiffeltoren is open tot middernacht en er zou waarschijnlijk minder volk zijn in de late avond maar ik was op. Ik werd een paar keer wakker van lawaai op straat, de ramen waren niet dubbelglas meen ik maar al bij al was het een goede nacht.
Kwart voor acht zei ik het hotel vaarwel en vertrok ik richting Eiffeltoren, voor een nieuwe poging ze te beklimmen. Onderweg hield ik mijn ogen open voor een warme bakker maar ik vond er enkel die gesloten waren. Bizar! Die mensen leven in een ander ritme zeker. Na een uurtje stappen kwam ik bij de toren maar driewerf helaas, de vorige dag had ik enkel gelet op het sluitingsuur. De toren gaat pas open om half tien. Drie kwartier daar staan wachten, stond niet meteen in mijn script en aldus besloot ik definitief een kruis te maken over het fabelachtige uitzicht. Ik trok naar het Musée du Louvre langs de Jardin des Tuileries. Het Louvre: wat een subliem museum. Ik heb er meer dan zes uur in rondgedwaald met een audio gids. Na vijf uur waren de batterijen plat en ben ik hem gaan inwisselen, zoals de gids zelf aangeeft in zijn zwanenzang. Het was echt een geweldige ervaring. Ik heb het merendeel gezien, enkel de objecten en een deel van de Egyptische afdeling heb ik overgeslagen, na zoveel uur vond ik het welletjes en ik had nog altijd niet ontbeten. Ik verliet het Louvre en niet ver van Les Halles verorberde ik iets na vier uur, meer dan vierentwintig uur na mijn laatste maaltijd ,een Big Mac, Double Cheeseburger, Mc Chicken, grote cola en een grote ice tea. U kunt dat culinaire barbarij vinden, maar je kunt een euro maar eenmaal uitgeven en ik moet als student een beetje op de financiën letten.
Ik wou nog één ding zien in Parijs: het Musée Picasso, en met wat zoekwerk lokaliseerde ik dit gebouw maar spijtig genoeg is het museum gesloten tot 2012 wegens renovatiewerkzaamheden. Ik had gelukkig een back-up plan, en bezocht dan maar het Centre Pompidou. Hoewel ik niet een grote fan van moderne kunst ben, vond ik dit museum best de moeite waard. Het gebouw is een kunstwerk op zich, het is immers een knap staaltje moderne architectuur. Dus zelfs als je het museum niet wil bezoeken, moet je zeker het gebouw gezien hebben. Het museum bestrijkt de vierde en vijfde verdieping van het Centre. Op de vierde verdieping is er een tijdelijke tentoonstelling rond vrouwelijke moderne kunstenaars en op de vijfde is er de vaste collectie van moderne kunst in twee fasen: 1900-1945 & 1945-1960. Toen ik door middel van een lange roltrap aankwam op het vijfde verdiep was het eerste wat ik zag een vreemde sculptuur die ik aandachtig bestudeerde. Het was een man met een vol getatoeëerd gezicht en stretchers in zijn oorlellen van 10 centimeter diameter. Ik schrok me verdomme rot toen hij zich omdraaide!
Na het bezoek kocht ik me in de MonoP tegenover het museum een halve liter fles ‘organic fanatic’ wat appel, granaatappel en Iers bronwater bevat. Het was hoegenaamd niet slecht, eerder best lekker. De tijd tikte echter ongenadig verder en mijn verblijf te Parijs ging zijn laatste uren in. Ik besloot het slot door te brengen op de trappen van het Louvre, alwaar ik een uitzicht had op de Obelisk op het Place de la Concorde, de Arc de Triomphe, de Eiffeltoren en de ondergaande zon. Ik zat hier een half uurtje in een staat van gelukzaligheid. Het was een goede reis geweest en wat mooi meegenomen was, was dat alle bezoeken, als EU burger van minder dan zesentwintig jaar, aan nationale museums gratis waren. 😀 Het beklimmen van de Arc, Les invalides, musée Rodin, Centre Pompidou, … allen gratis inkom. Triple w00t, mn beste!
Om half negen stond ik op en begon me een weg te banen naar Gare de l’Est. Ik was in gedachten verzonken toen ik plots opkeek en een bizar wezen me zag naderen. Het was de man van het Centre Pompidou: alweer schrok ik me verdomme rot! Ahja, deze vreemde eend zal het wel gewoon zijn dat mensen hem aanstaren. Ik spoedde me naar het station, maar dit was overbodig want ik kwam er aan met ruim voldoende tijd over. Ik stapte naar mijn trein, mijn plaats was in de vijfde wagon en eerst passeerde ik wagon zeventien. De goden waren zinnens mijn wandeltocht te rekken. Zestien, vijftien, … , acht, zeven, één! Nu waren ze toch aan het overdrijven, maar het kon me niet schelen, ik was content. Om tien uur deed de trein me ontwaken uit mijn Parijse droom, en voerde ze me terug naar Straatsburg.

Je vous prie d’agréer, Monsieur, Madame, l’expression de mes salutations distinguées.


Ps: Klik hier voor de foto’s getrokken met mijn gsm, dus de kwaliteit is niet geweldig maar het geeft toch een indruk; ook de kaart zonder wie ik totaal verloren zou geweest zijn staat erbij: druk hem af en bezoek Parijs in mijn voetsporen! 😉


Op zaterdag 10 april werd ik wakker zonder zin om te blijven liggen. Ik kon niet wachten om de dag van start te laten gaan, want ik verwachtte bezoek van Bieke, Jeoffrey, Joeri, Timothy en Willem. De eerste twee zouden zowel zaterdag als zondag me op hun aanwezigheid trakteren, de laatste drie kwamen voor één dag. Ik ontbeet, bracht mijn kamer wat op orde en maakte me een weg naar het station, alwaar ik de zaterdag jongens trof. Hoewel de twee groepen per auto naar Straatsburg reisden, gebruiken we het station als trefpunt, omdat het makkelijk te bereiken is van de autosnelweg en er veel parkeergelegenheid is, zowel ondergronds als in parkeerhuizen.

In afwachting van de tweede groep, wandelden we naar Place Kléber en van  daar naar l’Ancienne Douane voor een Picon bière. Ik ben hoegenaamd geen fan van het mixen van bier met andere substanties maar voor dit maak ik een uitzondering: het is erg verfrissend. Nauwelijks hadden we besteld of ik ontving een sms dat mijn andere gasten zich op twintig kilometer bevonden: ideaal. We dronken ons bier en wandelden via de Grand Rue terug naar het station. Na de hartelijke begroeten besloten we te lunchen, het was immers al tegen één uur. In Rue du Maire Kuss aten we een tarte flambée: een streekgerecht en prima als lichte maaltijd.

Na het eten wandelden we opnieuw naar de Place Kléber en langs de Place Gutenberg naar het Amitel alwaar ik mijn kamer toonde aan mijn nieuwsgierige vrienden. Aangezien het een kleine kamer is en er geen zak te beleven valt, verbleven we hier niet lang; hoewel het gezegd moet worden dat Willem verdiept was in mijn poëzie collectie en met name in de bundel The Rose That Grew From Concrete. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

We volgden het water dat de binnenstad omringd richting Pont Kuss en kochten eclairs in Au Pain d’Elise, een salon de thé. Een waar genot om eclairs te verorberen zittend in de zon op een wijds plein. Nu was alle honger waarlijk verdreven en het volgende op onze tocht was de kathedraal, die van ver en dichtbij indrukwekkend is, maar van binnen niet echt wauw. Er zijn heel wat mooiere kerken op deze wereld. We kuierden door de steegjes rond de kathedraal tot we besloten onze opkomende dorst te lessen in op het terras van New Montmartre.

De namiddag naderde haar einde en we brachten de tijd die ons restte tot het avondeten door al slentert door de winkelstraten, mijmerend en herinneringen ophalend over ons gemeenschappelijk verleden. Ik had voor 18u45 gereserveerd in Maison Kammerzell, een oud en gereputeerd restaurant in het hartje van Straatsburg.  We komen binnen en de receptioniste leidt ons naar de sale d’attende. We zetten ons, babbelend en het interieur opnemend, tot een oudere vrouw die op enkele meters van ons zit, verschrikt opspringt, vragend kijken we haar aan en haar antwoord zal me nog lange tijd bijblijven: une sourire. 😀 Ik heb ze niet gezien maar dit was niet meteen de ontvangst die ik me voorgesteld had. Niet veel later werden we naar onze tafel op het eerste verdiep geleid. Ik koos voor de tarte à l’oignon als voorgerecht, de choucroutte Strasbourgeoise als hoofdgerecht en als dessert îles flottantes. Drie uitstekende gerechten, in een uitstekende omgeving; bon, de muis zullen we maar vergeten.

Na het drie gangen maal wandelden  we naar de Irish Times Pub voor een goed glas cider om onze gevulde magen te laten zakken. Dit was reeds de herfst van onze zaterdag, het einde was immers nabij. Rond elf uur wenste ik mijn vrienden en veilige reis en wuifde hun uit terwijl ze via de Boulevard du Président Wilson de stad verlieten.

Zij die restten, Jeoffrey en Bieke, wenste ik een goedenacht en een spoedig weerzien, wat ook gebeurde. Zondag om tien uur liepen we elkander helemaal toevallig tegen het lijf in de lobby van het Ibis hotel. Deze dag zouden we niet doorbrengen in Straatsburg maar wel in de streek boven Colmar. We reden naar Kayserberg, een klein en gezellig stadje, waar ze erg lekkere appeltaart verkopen.  Vervolgens begaven we ons naar Riquewihr, een klein en gezellig dorpje met een leuke hoofdstraat waar ze erg lekkere makarons verkopen. Een zakje van 200 gram voor zes euro. Vers gebakken en in een waaier van smaken: pistache, banaan, citroen, chocolade. Het weer op deze dag was minder mooi als voorgaande, en af en toe regende het lichtjes. Maar aangezien het niet donker was, waren deze in feite overbodig.  Ribeauvillé was de volgende stad op onze route, deze is groter dan de twee voorgaande en is de mooiste, want er liggen verschillende kasteel ruïnes op de heuvels die de stand opgeven. We klommen via een aarden pad, bezaaid met keien naar een uitzichtpunt over de stad. De zon was vanachter de wolken gekomen, wat de dag opfleurde. In dit uitzichtpunt zaten we een tijdje: genietend van de rust en van de schoonheid rondom ons, beseffend dat dit het hoogtepunt van de dag was. De namiddag liep ten einde, we wandelden naar de wagen en reden naar Straatsburg, waar we aten in de Mc Donnald’s. Ik hield het bij een Big Mac en een Mc Chicken. Na hun vertrek, begaf ik me huiswaarts en sloot de dag af door mijn zevende activiteiten rapport te schrijven.

Je vous prie d’agréer, Monsieur, Madame, l’expression de mes salutations distinguées.



Van mijn buitenlands avontuur zijn er reeds dertien weken achter de rug en aldus ben ik evenlang in Straatsburg als ik er nog zal blijven maar de stad bevalt me nog steeds. De Haldex collega’s zijn allen vriendelijk en behulpzaam, idem dito voor mijn mede Amitel bewoners. Daarenboven is de lente eindelijk gearriveerd en als de zon haar warme gloed over de Straatburgse straten laat neerdalen, is de stad eens zo mooi.

Goede Vrijdag is maar in één Franse regio een betaalde feestdag, en gelukkig voor mij is dit in de Elzas. Een restant van toen de streek nog een Duits gebied was. Met paasmaandag erbij had ik een verlengd weekend van vier dagen, een uitstekende gelegenheid om een bezoek te brengen aan mijn geboorteland. Hoewel ik niet werd verteerd door heimwee, deed het deugd om mijn vertrouwde omgeving terug te zien. ( vooral jij, je weet wel wie je bent 😉 )

In de avond van donderdag 1 april, wandel ik van Haldex naar het station van Weyersheim, dromerig en blij wegens de start van het verlof. Ik kom bij het station en word tegemoet gelopen door een stroom mensen wiens werkdag in Straatsburg erop zit en die iets voordien gearriveerd zijn met de trein van Straatsburg naar Hagenau. Ik kijk naar de trein en draai me richting de tunnel die ik in moet om naar mijn perron te kunnen wandelen. Er komen twee mensen uit de tunnel en ik vraag me af waar ze vandaan komen, ik kijk nogmaals naar de trein en merk dat hij op mijn spoor staat. Het is mijn trein; tuut zegt deze en weg is hij. Eerste maal in Frankrijk dat ik de trein mis en dan nog op de meest lullige manier denkbaar; desondanks bedrukt het mijn humeur niet en breng ik de vijftig minuten die me scheiden van de volgende trein door met lanterfanten door het pittoreske Elzas dorpje.

Toen ik een weinig na zeven arriveerde in het station van Straatsburg en merkte dat er niet zoveel volk aanwezig was, besloot ik dat dit een goed moment was om aan de balie treintickets te kopen voor Perpignan. Op acht en negen mei zal ik mijn mede PHL toegepaste informatica student Toon bezoeken die ginds drie maanden stage loopt. Perpignan is een Franse stad die zeer dicht bij zowel de middellandse zee als de Spaanse grens ligt. Niet dicht bij de deur en aldus duurt de treinrit om en bij de elf uur. Omdat geen dag te verliezen met reizen neem ik de nachttrein. Vrijdag 7 mei na het werk stap ik om half tien op de trein en ik stap er uit rond half negen op zaterdagmorgen in Perpignan. Zondag 9 mei het omgekeerde traject want maandag begint om tien uur voor mij de werkdag. Ik kijk er naar uit!

Na het avondeten in Amitel vertrok ik richting België en de rit verliep vlekkeloos.

Het paasweekend vloog voorbij en om 20 u op maandag 4 april zat ik alweer in de auto richting Straatsburg. Het was er druk op de baan, vooral in Luxemburg en er waren vooral veel vrachtwagens. In Metz verliet ik de autosnelweg voor 150 kilometer péage ontduiking op de tragere route national maar tot mijn blijdschap kon ik hier moederziel alleen rijden.

Je vous prie d’agréer, Monsieur, Madame, l’expression de mes salutations distinguées.


Vlaamse Programmeerwedstrijd 2010

Maandag 15 maart stond het vierde bezoek aan Haldex Heidelberg op het programma. Ik zou de sleutels van de bedrijfswagen rond half negen in ontvangst nemen en een kleine twee uur later zou ik arriveren.  Maar voor het zover was, had ik nog andere zorgen. De deadline van mijn tweewekelijks activiteiten verslag is maandagmiddag, op de terugweg van Lyon had ik het reeds met de hand geschreven maar nu moest het nog uitgetypt en verzonden worden. Aldus stond ik na een korte nacht op om 6uur om het werk te voltooien. Aangezien mijn tijd beperkt was, werd ik gedwongen om keuzes te maken: douchen of ontbijten? Ik koos voor het eerste.

In Heidelberg had ik een meeting met de IT manager voor een nieuwe programmeeropdracht; deze vergadering duurde niet lang en de rest van de dag spendeerde ik aan het bouwen van de website. Toen ik om half negen in het Amitel arriveerde was de keuken spijtig genoeg al gesloten. ik besloot dan maar om naar de McDonalds te gaan: twee hamburgers, twee Mc Chickens en een Minute Maid stilden mijn honger.

Deze week stond in het teken van mijn meest geschifte plan tijdens mijn Straatsburg avontuur tot op heden: deelnemen aan de Vlaamse Programmeerwedstrijd 2010 in Gent. Ik had een dag verlof gevraagd en gekregen en een team gevormd met mijn PHL collega’s Joey Reinders en Kris Gregoire. We noemden ons team DHD wat staat voor Die Hard Developers.

Aldus vertrok ik dinsdagavond rond half negen uit Straatsburg richting België, doch ik was niet alleen. Ik werd vergezeld door mede Amitel bewoner en landgenote Emilie, die ik had voorgesteld te carpoolen aangezien ze toch naar België ging. De rit over Metz en Luxemburg verliep voorspoedig , rond middernacht zette ik Emilie bij haar thuis in Brussel af en rond één uur was ik thuis. Ik was bijzonder blij voor de eerste maal in meer dan tien weken voet te zetten in mijn huis en om in mijn eigen bed te slapen.

Iets voor de middag vertrok ik richting Gent en anderhalf uur later parkeerde ik me in de ondergrondse parking van het Sint-Pietersplein. Ik wandelde naar Het Pand, het congrescentrum van de UGent alwaar de wedstrijd zou plaatsvinden. Daar aangekomen trof ik mijn teamgenoten aan en na een vreugderijk moment van weerzien melden we ons aan de balie. We kregen een T-Shirt welk verplicht was te dragen tijdens de wedstrijd en ons plaatsnummer. De wedstrijd begon om 15 uur en eindigde om 18 uur. Inderdaad beste lezertjes, dit alles voor drie uur programmeren. De bedoeling was om zo snel mogelijk en in zo weinig mogelijk pogingen 5 vragen op te lossen.  De oplossing diende gepost te worden op een webportaal waarna het automatisch werd getest en tien seconden later wist je of het goed of fout was. De vragen waren van een heel andere aard dan wat ik gewoon ben. In de PHL focussen we op het bouwen van bedrijfsapplicaties of websites; niet op eerder theoretisch wiskundige problemen. Uiteindelijk slaagden we erin één vraag op te lossen en werden we hiermee 27ste van de 45 aanwezige teams in onze categorie, studenten vanaf tweede bachelor met inbegrip van masters. Een resultaat waarmee ik best tevreden ben.  Bij de volgende opgave slaagden we erin om de voorbeeld uitvoer te reproduceren maar het programma was te inefficient om grote getallen te verwerken en was aldus ongeldig:

Genereer het kleinste priemgetal p tussen grenzen m en n (m <= p <= n) dat het dichtst bij een macht van twee ligt. Indien geen priemgetal in het bereik ligt moet de boodschap “geen priemgetal gevonden” uitgeprint worden. Merk op dat m en n strikt positieve natuurlijke getallen zijn die maximaal 1 000 000 bedragen.



14 20

24 26

40 100



geen priemgetal


Na de wedstrijd was er een broodjeslunch gevolgd door de prijsuitreiking. Alle deelnemers ontvingen een certificaat met hun plaats in de rangschikking op.  Iets waar ik erg blij mee ben. Ik nam afscheid van mijn teamgenoten en verliet Gent. By the way: een hele dag parkeren in de ondergrondse parking van het Sint-Pietersplein: 2,5€ => Gent rocks!

Ik reed naar Leuven om daar mijn goede vriendin Julie te bezoeken. Het bijpraten op café was erg gezellig en na een tijdje voegde Johny, een andere goede vriend van me, zich bij ons. Het gebeuren liep wat uit zodat ik besloot mijn plannen te veranderen en niet rechtstreeks terug naar Straatsburg te rijden maar thuis te overnachten en in de vroege uren van donderdagmorgen te vertrekken. Ik moest immers pas  op mijn werk zijn om 10 uur.

Tegen middernacht vertrok ik huiswaarts voor een korte nacht. De wekker sloeg alarm om 5 uur en iets voor half zes was ik vertrokken. De trip begon goed maar mijn laattijdigheid wreekte zich toen ik Luxemburg binnenreed en er een groot uur in de file doorbracht. Eenmaal eens Luxemburg stad achter de rug lag, verdween het verkeer als sneeuw voor de zon. In Metz besloot ik eens van de platgetreden paden af te wijken en via de nationale wegen naar Straatsburg te rijden. Dit kostte me een uur van mijn leven langer onderweg maar ik bespaarde 12 euro péage uit. Een trade-off die me mijn inziens een meerwaarde schenkt. Om twintig na elf arriveerde ik eindelijk op mijn werk: ik was bijna zes uur onderweg geweest. Ik compenseerde mijn te laat zijn  door een uur langer te werken. Een waarlijk vermoeiende dag.

Vrijdagavond ben ik met Seppe, Jasper, Pierre-Louis en Natalie naar het ijshockey geweest. Straatsburg speelde tegen Besanson en won met 3 – 2. Het was de eerste maal dat ik deze sport zag en ik vond het een fijne ervaring die voor herhaling vatbaar is.

Je vous prie d’agréer, Monsieur, Madame, l’expression de mes salutations distinguées.


ps: Klik hier om de uitslag te bekijken op de officiële site. Of indien je mij vertrouwt, kijk naar de door mij geuploade afbeelding. ^^